Kuba 1960ko hamarkadan geldituta geratu den herrialdea da; hara bidaiatzea, funtsean, iraganera egindako bidaia da. Bertako auto amerikarrak gurpilen gaineko bitxiak balira bezala kontserbatzen dira; Habana Zaharreko kaleek —Malecón, Matanzas, Cienfuegos, Trinidad eta Santiago hirietakoekin batera—, berriz, arkitektura kolonial ederra erakusten dute, 1950eko hamarkadako film bateko agertokira garraiatzen gaituena. Kubatarrak ondo jabetzen dira 1959ko iraultzaren ondoren jaso zuten ondarearen balioaz; hala ere, herrialdeko egoera ekonomikoak behartzen ditu eguneroko biziraupena lehenestera, ondare hori zaintzearen aurretik. Nazioarteko laguntzari esker baino ez da posible izan Habanako zati batzuk zaharberritzea, nahiz eta denborak izoztuta jarraitu duen; hori Castroren politiken zein AEBen enbargoaren ondorio da.